تبلیغات
..... مهندسان ایرانی ..... - شناخت آویشن

..... مهندسان ایرانی .....

 

 

آویشن یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی و ادویه ای به شمار میرود که بومی نواحی شرقی مدیترانه است. جنس آویشن(Thymus)یکی از جنس های خانواده نعنا(Lamiaceae)است که در زیر خانوادهNepetoideae قرار دارد و از نظر فیلوژنی با جنس های Origanum ، Zataria ، Micromeria قرابت و خویشاوندی دارد؛ مبدأ پیدایش این جنس دوران سوم زمین شناسی است.

درمورد تعداد گونه های آویشن از نظر تاکزونومیکی گزارشات متفاوتی وجود دارد، در بعضی گزارشات به 800 گونه میرسد اما با در نظر گرفتن کمترین مقدار تنوع مورفولوژیکی 250 گونه گزارش گردیده است که از این میان تعداد گونه های گزارش شده،  18 گونه در ایران شناسایی شده است. معروفترین گونه این جنس ،T.vulgaris است که این گونه در واقع اولین گیاه این جنس است. در ایران همانند سایر نقاط جهان گونه های مختلف جنس Thymus و دو جنس دیگر به نامهای Zataria ، Ziziphora تحت عنوان آویشن دارای مصارف و کاربرد های متعدد دارویی، صنعتی و غذایی هستند.

آویشن گیاهی علفی و چند ساله با ریشه های مسقیم و کم و بیش چوبی که انشعاب های فراوانی دارد. ارتفاع این گیاه بین 20 تا 50 سانتی متر است که ساقه ای افراشته دارد. برگ ها و گل ها کوچک است. در حالت وحشی به صورت بوته هایی پرپشت در دامنه های خشک و بین تخته سنگ ها در کوهستان ها تا ارتفاعات 1200 متری و حتی گاهی بیشتر می روید.

آویشن به هوای گرم و نور کافی نیاز دارد. این گیاه خشکی پسند به آسانی قادر به تحمل کم آبی و خشکی است.

اگر اندام رویشی آویشن در ظهر یا هنگام تابش آفتاب برداشت شود نسبت به برداشت آنها در روزهای غیر آفتابی دارای اسانس بیشتری خواهند بود. ارزش تجاری آنها به دلیل اسانس های روغنی، اولئورزین ها و مصرف تازه وخشک گیاه و همچنین کاربرد آنها در باغبانی می باشد.

طبق آمارهای موجود، کار تحقیقی در مورد تنوع آویشن در آذربایجان شرقی به طور دقیق از نظر منطقه رشد وحشی گونه ها و نوع اسانس موجود در گیاه انجام نشده و متأسفانه معلوم نیست کدامین گونه ها در چه شرایطی از آب و هوایی بیشترین و بهترین کیفیت اسانس را دارند؛ لذا ضرورت دارد که گونه ها شناسایی و جمع آوری شده و ماده ی مؤثره ی آنها مورد بررسی قرار گیرد.